----------------------------------          

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ช่วงกลางวันของฉันกับทะเล มันไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นนักหรอก ถ้าเป็นรายการเรียลลิตี้ ที่มีกล้องจับพฤติกรรมตลอดเวลา ก็คงจะมีภาพซ้ำๆเดิมๆ คือ ไม่นอนบนเก้าอี้ชายหาด อ่านหนังสือ สับหงก ก็นั่งกินกาแฟและขีดๆเขียนๆอยู่ที่ร้านอาหารริมทะเลของบังกะโลนั่น พอเย็นๆ ก็ลอยคออยู่ในน้ำ มีภาพเพียงแค่นี้จริงๆ...

ช่วงน่าตื่นเต้นและมีสีสันมากที่สุด ก็ต้องเป็นช่วงกลางคืน สัก5ทุ่มไปแล้วนั่นแหละ เพราะมีกิจกรรมสำคัญกันนั่นเอง

 

หลายคนที่เข้ามาอ่านคงคิดว่า ไอ้พวกนี้ทำอะไรกันบ้างนอกจากกินเหล้า แล้วยิ่งคนเขียนเป็นผู้หญิง คงจะคิดแน่ๆว่า ผู้หญิงอะไร๊ กินเหล้า ทำตัวไม่เรียบร้อย ไม่เหมาะสม ไม่น่ารัก น่าถนุถนอม อ่อนโยน สมเป็นหญิงไทยสมัยใหม่ที่มีคุณภาพ...........ขอยอมรับทุกข้อกล่าวหาค่ะ(T____T)

ไม่ใช่ว่าการเป็นคนที่ดี ทำตัวเหมาะสมเป็นเรื่องไม่ดี หรือต่อต้านอะไรหรอกนะ แต่ชีวิตคนก็มีทางเดินที่เราเลือกเอง ไม่ได้ไปทำอะไรเลวร้าย เป็นภัยต่อสังคม เช่น ติดยา ขายตัว บ่อนทำลายสังคมในด้านต่างๆ เราแค่ใช้ชีวิตอย่างที่เราชอบ อย่างที่เราสบายใจ เราเชื่อว่า คนเราไม่ได้วัดที่เสื้อผ้า ทรงผม รอยสัก การสูบบุหรี่ กินเหล้า หรือการออกเที่ยวการคืนเพื่อสังสรรค์บ้างตามโอกาศและวัย เราอาจจะคิดแบบ หัวแข็งและออกจะเห็นแก่ตัวนิดหน่อยว่า เรารู้ตัวว่าเราทำอะไรอยู่ เรารู้ดีชั่ว ใครจะมองอย่างไรเป็นสิทธิของคนเหล่านั้น คนมองเราดี อยากเป็นมิตรกัน เข้าใจกัน ก็ยินดีเสมอ คนมองแล้วไม่ชอบ ไม่เห็นด้วย ไม่เป็นมิตรก็ยินดีเสมอเช่นกัน อย่างกลุ่มเพื่อนที่คบกันอยู่ทุกวันนี้ เราเข้าใจกันดี และร้ว่าใครเป็ฯยังงัยโดยไม่ต้องพูดอะไรมาก....

 

กิจกรรมในวงสุรา ส่วนมากจะเป็นการร้องเพลงเล่นกีตาร์กันอย่างสนุกสนานและการคุนันในเรื่องต่างๆ หากเป็นหนังสั้นสักเรื่อง คงจะมีตัวละครหลักๆอยู่7-8คน เท่ากับเพื่อนที่ร่วมทางในครั้งนี้

 

คนแรก วิทย์ หรือ ไอ้ตดเหม็นที่คิดว่าตัวเองเป็นเจ โชว วิทย์เป็นคนอารมณ์ดี และมีความสามารถหลายอย่างมาก หน้าตาตี๋ๆของวิทย์ดูดีๆก็น่ารักและคงถูกใจสาวๆหลายคนอยู่เหมือนกัน วิทย์เล่นกีตาร์เก่งมาก เล่นได้ทุกเพลง แนวเพลงที่เขาชอบจะเป็น แจ๊ซ ดูๆไปวิทย์เป็นคนโรแมนติกทีเดียว ตอนแรก เราไม่สนิทกับเขาเท่าไหร่เพราะเรียนคนละห้อง แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้มันย้ายห้องมา จึงเป็นโอกาศดีที่ทำให้เราได้สนิทกันมากขึ้น วิทย์สร้างเสียหัวเราะให้เพื่อนๆเสมอ มีเรื่องมาเล่าเยอะมาก อยู่ด้วยแล้วไม่เหงาดี นั่นคงเป็นเสน่ห์ของเขา..

ถัดมา คือเอก เอกเป็นคนที่ดูภายนอกแล้วนิ่งๆ ดูเป็นผู้ใหญ่และมีความคิดมาก เขาเป็นคนที่มีมุมมองที่น่าสนใจต่างจากคนอื่นในหลายๆเรื่อง ท่าแมลงสาบของเอกเป็นเอกลักษณ์ที่เห็นทีไรก็ขำ ผู้ชายคนนี้มีเสน่ห์ที่ความนิ่งและดวงตา สาวๆที่ได้ไกล้ชิดเขาคงจะไม่มีใครปฎิเสธได้ว่า เขามีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดเราได้จริงๆ...

ถัดมาอีก เพื่อนต้น ต้น หรือ บาส เป็นคนอ่อนไหว คิดมาก แต่คุณสมบัตินี้เองที่ทำให้เขากลายเป็นArt Directorในบริษัทชื่อดังบริษัทหนึ่งไปแล้วตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ ต้นเป็นเจ้าแห่งเพลงเพื่อชีวิตชนิดแฟนนพันธ์แท้ได้เลยและยังเป็นคนน่ารักอารมณ์ดี ถึงแม้ภายนอกดูไม่มั่นใจในตัวเอง แต่หากมองให้ดี เขาเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นและมั่นใจเต็มร้อยเลยทีเดียว กับเพื่อนๆ เขาเป็นตัวฮาประจำห้องพอๆกับวิทย์ ไปกินเหล้าครั้งไหนไม่มีต้น งานนั้นกร่อย..

คนต่อไป วศิน หรือ เม้ง เม้งเป็นคนแม่สาย ปรกติดเวลาเม้งไม่เมาจะเป็นคุณวศิน ที่เป็นผู้ใหญ่ นิ่งไม่ค่อยพูด ยิ้มอย่างเดียว แต่พอเมา คุณวศินจะกลายเป็นไอ้เม้งมือปลาหมึก และกลายเป็นคนเฮฮาไปเหมือนคนละคน เม้งเป็นคนมีน้ำใจ บ้านเราอยุ่ไกล้ๆกัน ตอนที่ยังไม่มีรถ เม้งมาส่งที่บ้านเสมอ ทั้งๆที่บ้านเราก็ทั้งลึกและไกลจากบ้านมันเหมือนกัน มีคนบอกว่าหมุ่มเมืองเหนือน่ารักและจริงใจ จากการคบเพื่อนคนนี้ ขอยืนยันอีกคนว่า เรื่องจริง..

คนสุดท้ายที่จะขอพูดถึงคือ ต่อ ..ต่อเป็นรุ่นที่พี่ซิ่วมาอยู่รุ่นเรา ตอนแรกเราไม่สนิทกันเลย แทบจะไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ แต่พอมาหลังๆ เริ่มสนิมมากขึ้น ก็พบว่า ต่อเป็นคนสุภาพ เวลาพูด เขาจะพูดกับเราเพราะมาก มีครับทุกคำ จนเราต้องบอกว่าไม่ต้องพูดครับหรอกมันดูไม่กันเอง ต่อเป้ฯคนเทคแคร์ผู้หญิงดีมากรู้สึกว่าเป็ฯสุภาพบุรุษดี ต่อพ่นgraphictyเก่งด้วย เป็นคนที่มีสไตล์เป็นขอตัวเองชัดเจนดี..

 

เพื่อนที่มาด้วยกันถึงมาจะมาจากต่างที่ต่างถิ่น แต่ก็โคจรมาพบกัน เป็นเพื่อนกัน เข้าใจกัน นั่นเป็นมิตรภาพที่มีค่ามากที่สุด ช่วงเวลานี้เราอยู่ร่วมกัน มันทั้งสนุก สดใส และมีแต่ความจริงใจ เวลาแบบนี้ คงจะอยู่ในใจเราตลอดไปจนแก่เถ้าไปเลยทีเดียว อีกไม่นานทุกคนก็อาจจะต้องแยกย้ายกันไปตามทางเดินของตน แต่เราเชื่ออย่างหนึ่งว่าเราจะนึกถึงกันเสมอ และเมื่อมีโกศมาพบเจอกันอีกครั้ง คงจะมีเรื่องเผากัน ให้หัวเราะจนหายใจไม่ออกกันไปเลยแน่ๆเชียว!!

 

 

 

 

ps. สำหรับบุคคลที่เอ่ยนามไป กูโฆษณาให้แล้ว อย่าลืมเอามาจ่ายกูกันคนละ20ด้วย

 

."แนนๆ....ทาครีมกันแดดรึยังจ๊ะ หน้าแดงเชียว รีบไปทาก่อนมั้ยเดี่ยวผิวเสียแย่.." เสียงกุ้ง แฟนสาวสวยของเพื่อนร่วมทริปคนนึง แทรกเข้าไปในภวังค์ครึ่งหลับครึ่งตื่น ก่อนที่จะลืมตาขึ้นมา พบตัวเองนอนตากแดดตัวร้อนฉ่าเหมือนเนื้อแดดเดียวอยู่กลางหาดทราย ต้นไม้ที่เป็นหลักยึดเปลเรือไม่ได้ช่วยให้ร่มเงาเลย คงเป็นเพราะตะวันตรงหัวเกือบๆบ่ายอย่างนี้ แดดแรงพอจะฆ่าเชื้อโรคได้เลย ไม่เหมือนกับตอนก่อนที่จะเคลิ้มหลับไป สักเก้าโมง แสงอุ่นๆพอประมาณ กับลมโชยพัด ทำให้หลับสบาย..

 

การได้นอนปล่อยอารมณือยู่บนชายหาด เป็ฯความสุขสุดๆอย่างหนึ่งในชีวิตเรา เหมือนเป็นสิ่งโปรดปรานที่คิดถึงเสมอเมื่อเวลารู้สึกอึดอัดกับเมืองใหญ่บ้าคลั่งนี้..และการที่มีหนังสือดีๆสักเล่มติดตัวไปด้วย นอนอ่านด้วยความสบายใจและปล่อยจินตนาการไปตาตัวอักษรมากมายที่รายเรียงตั้งแต่หน้าแรกจนหน้าสุดท้าย มันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกนะ..ลองคิดดูสิ

 

หนังสือที่เอาติดตัวมาด้วยในครั้งนี้คือ ฝนตกตลอดเวลา ของ ปราบดา หยุ่น เป็น นวนิยาย เกี่ยวกับชายคนหนึ่งที่ตื่นขึ้นมาในห้องของโรงแรมที่เขาพบว่าชื่อ สมานภพโฮเทล เขาไม่มีความทรงจำ ไม่รุ้ว่าตัวเองคือใคร ไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไร เขาตื่นขึ้นในห้งอเดิม ทุกๆวัน ฝนตกทุกๆวัน แต่สิ่งที่เขาพบเจอจะนำพาเขาไปสู่ ความเข้าใจ..ลองอ่านดูแล้วถึงตอนจบก็ชอบมาก นึกชื่นชม ปราบดา หยุ่น ว่าเขียนออกมาได้ดี จนนึกอยากลองอ่านเรื่องก่อนๆที่เขาเขียน เมื่อก่อน ไม่ได้สนใจคนคนนี้เท่าไหร่ รวมทั้งหนังสือเขาด้วย แค่รู้ว่าเขาเก่งเพาะมัคนพูดถึงเยอะ แต่ตอนนี้ได้สัมผัสเอง ถึงบแม้จะแค่ผ่านงานเขียนของเขา ก็เข้าใจว่าทำไมคนถึงยกย่องว่าเขามีแนวคิดและจินตนาการไม่เหมือนใคร..

 

วันทั้งวันของการมาทะเลครั้งนี้เน้นไปที่การนอนและสูดหายใจ นอกเหนือจากนั้นก็คือการกิน ดื่ม และเล่นน้ำ ไม่ได้มีอะไรพิเศษไปกว่าชาวบ้านเขานัก แต่สิ่งที่ได้มากที่สุดคืออิสระและความสบายใจ

 

หลังเล่นน้ำ ตอนหกโมง อาบน้ำล้างหน้า เดินมาที่กระจก ตรงโหนกแก้มเป็ฯรอยแดงๆใหม้ๆสองข้าง

คิดในใจว่า ไม่น่าเผลอหลับไปเลย ยิ่งดำง่ายขาวยากอยู่ด้วย แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอ่ะไรมาก มาทะเลก็ต้องดำ เรื่องปรกติ สิ่งที่กลัว กลัวแสบมากกว่า..

 

เย็นแล้วเตรียมตัวจะเดินไปเที่ยวที่อ่าววงเดือน ไปหาอะไรใหม่ๆกินกัน แล้วคงไม่ซื้ออาหารหลักกลับมาด้วยแน่ๆ คงไม่ต้องบอกใบ้ว่าคืออะไร หวังว่าคืนนี้คงไม่มีเบียร์อุ่นอีกนะ..ความตั้งใจคืนนี้คือ พรุ่งนี้จะตื่นเช้ามาถ่ายรูปพระอาทิตย์ขึ้นให้จงได้ ..คอยดูนะ!

 

 

 

 

 

 

 

 

เธอก็อยู่ตรงนี้ เหมือนเงา

แต่ชั้นก็ยังคงเหงา ไม่รู้ทำไม

ก็ทำไมจึงยังอ้างว้าง เหมือนเธอไม่เคยมีใจ

และไม่เคยจะมองชั้นเลยหรือไร...

 

ชั้นก็อยู่ตรงนี้ เหมือนเคย..

แต่เธอก็ยังคงเฉย เธอคิดอะไร.

ก็อะไรที่เธอค้นหา ทุกวันเธอมองผ่านชั้นไป

คิดถึงใครอยู่ หรือว่าเธอหาใคร..

 

มีแต่ความผูกพันธ์ เลื่อนลอย..

และชั้นต้องทน ต้องคอย จนถึงเมื่อไหร่

ก็ในใจที่เธอให้ชั้น ชั้นเป็นแค่คนอยู่ข้างกาย

แล้วที่เธออยู่เพราะต้องการอะไร..

 

อยากจะขอถามสักหน่อย..สิ่งที่เธอหวัง ในใจ

หากเธอต้องการคนอื่น แล้วมาคบกันทำไม

อยากจะขอถามสักหน่อย หากว่ายังมี น้ำใจ

วันนั้นที่เธอบอกกัน บอกว่า รัก ชั้นยังจริงอยู่บางไหม

อยากรู้ว่าใจเธอนั้น ยังจะรักยังมีชั้นอยู่ บ้างไหม..

 

*ขอโทษที่เป็นแบบนี้ ขอโทษที่คิดจะทำอะไร ก็ไม่เคยดีในสายตาของเธอ

  ขอโทษที่เป้นคนไม่อ่อนหวาน ไม่เป็นอย่างที่เธอคิดเอาไว้

  แต่ชั้นก็เป็นได้เพียงแค่นี้ เป็นคนไม่ดีเป็นคนไม่น่ารัก และเป็นคนที่เธอคิดว่าไม่เคยเข้าใจอะไรเลย

  ชั้นคงเป็นอย่างนั้นในสายตาเธอ แต่ชันก็เป็นได้แค่นี้จริงๆ เป็นคนที่ยังรักเธอ...*

นานๆที จะได้มีโอกาศตื่นเช้าแบบนี้สักที ไม่ได้ตื่นเช้าแบบนี้มานานมากๆๆๆแล้ว จะมีก็แต่นอนเช้ามากกว่า

เหตุเพราะวันนี้ต้องรีบออกมาที่หอ เพื่อมาจัดการเรื่องเอกสาร ทีสีท เพราะใกล้ถึงกำหนดส่งเต็มทีแล้ว

ไอ้เราก็มัวแต่เรื่อยเปื่อยไปมา กลัวว่าจะไม่ทัน..

 

การได้ตื่นเช้าทำให้เรารู้สึกว่ามีเวลาทำอะไรต่ออะไรมากขึ้นกว่าทุกวัน (เพราะปรกติตื่นเที่ยง)

ได้มีเวลาคิดถึงเรื่องต่างๆ และวางแผนการทำงานต่างๆด้วย ความรู้สึกอย่างนี้มันแปลกๆนิดๆเพราะที่ผ่านมาตลอดสี่ปีที่เรียนอยู่ในคณะศิลปกรรมนี้ งานและการบ้านจะเยอะมาก เราแทบไม่มีเวลาที่จะคิดไตรตรองกับมันให้นานและดีได้อย่างที่ต้องการสักเท่าไหร่ เพราะเวลาที่เร่งรัด มีassigmentทุกอาทิตและทุกวิชา จะต้องรีบแบ่งเวลาทำและเวลาคิดให้ดี เป็นเหตุผลที่ทำให้เราไม่ได้นอนติดๆกันหลายวัน แต่มัน็เป็นชีวิตที่สนุกและสุดๆดี คิดว่าการทำงานจริงๆคงต้องรับผิดชอบและเหนื่อยกว่านี้แน่ๆ ตอนเรียนก็เหมือนกับเป้นการซ้อมความลำบากเอาไว้ก่อน แต่ตอนเรียนจะสนุกตรงที่มีเพื่อและได้ทำงานออกแบบอย่างที่เราต้องการจริงๆ และได้เรียนรู้วิชาใหม่ๆอยู่ตลอดเวลา อีกอย่างที่ชอบมากคือ สถานะการเป็นนักศึกษา จะสามารถทำอะไรได้เยอะมาก อย่างเช่น เราต้องการข้อมูลการออกแบบขององค์กรไหน เราก็เข้าไปขอเขาดูเอาดื้อๆ อย่างมากก็ขอจดหมายทางคณะซึ่งถ้าเพื่อการศึกษาจะได้ง่ายมาก หรือเวลาที่มีงานประกวดอะไรส่วนมากจะเป็นงานของนักศึกษามากกว่าบุคคลทั่วไป เวลาใส่ชุดนักศึกษาไปที่ไนคนเขาก็เอ็นดูว่าเรานี่หล่ะบัณฑิตในอนาคต อิอิ ที่พูดๆนี่ไม่ใช่อะไร ไม่ค่อยอยากจะหมดสภาพนักศึกษาสักเท่าไหร่เล๊ยย อิอิ

 

นั่นแหละค่ะ ชีวิตมหาลัยที่ไกล้จะจบลงเต็มทีแล้ว จะว่าไปเทอมหน้าก็ไม่ต้องเรียนแล้ว ทำแต่ทีสีทอย่างเดียว คงจะคิดถึงการมาเข้าห้องเรียนแต่เช้า ที่เช็คชื่อเสร็จเมือ่ไหร่ ชลิตา หลับตาพริ้มทันที

หรือการวิ่งมาเรียนให้ทัน ตับแทบวายทุกวัน หรือการทำงานหามรุ่งหามค่ำ เดินเป็นหมีไร้วิญญาณมาเรียน บรรยากาศแบบนี้คงไม่มีอีกแล้วล่ะค่ะ มันยิ่งกว่าจบมัธยมอีกอ่ะ เพราะจบมัธยมก็ยังมาความสนุกรอเราอยู่ แต่ถ้าเรียนจบไป ถึงจะตื่นเต้นกับการได้ทำงานจริงๆ แต่มันรู้สึกใจหายเพราะเราไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว เรากลายเป็นผู้ใหญ่ที่ต้องรับผิดชอบเต็มตัว คงไมมีการไปไหนมาไหน นั่งกินข้าวกันเป็นกลุ่มใหญ่ อีกแล้ว ยิ่งตอนเรียนเวลาเดินไปไหนคนก็จะรู้ว่าไอ้พวกเถื่อนมาอีกแล้วเพราะมันใส่ชุดนอกเดินมานังไม่สนใจใคร แถมแซวสาวกระจุย นี่ถ้าเราเป็นผู้หญิงคนอื่นเรียนคณะอื่น เราต้องเกลียดพวกมันแน่ๆเลย ฮ่าๆๆ แต่ก็น่าสงสัยว่าพวกมันก็ดัง มีคนมาสนใจเยอะเหมือนกัน..

 

จะสิบโมงแล้วใช้เวลานั่งเขียน บล็อกอันนี้ไม่นานมากแต่ก็คิดนานเหมือนกัน หมดกาแฟไปหนึ่งแก้ว มาม่าคัพหมูสับไปหนึ่ง อิอิ อิ่มพอดีค่ะ สงสัยต้องเริ่มทำงานได้แล้วมั้ง เดี๋ยวอากาศจะร้อนหมดอารมณ์ทำงานไปซะงั้น อิอิ ยังงัยก็ขอให้เช้าของคุณวันนี้ มีความสุขและงานไม่ยุ่งนะ (คงไม่ยุ่งล่ะม๊างงมีเวลามาอ่านบล็อกชาวบ้าน อิอิ...ล้อเล่นน้า) ขอให้สนุกค่ะ

รักนะ อิอิ