| *Acidrain* ฝนตก...'s profileAcidrain..ฝนตกตลอดเวลาPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
November 13 ชัวิตหลังจาก....
ชีวิตหลังจาก...
ไม่ได้เขียนอะไรต่ออะไรมานานมากเลยนะ
นานซะจนเมื่ออยากกลับมาเขียนอีก ก็ไม่รู้ว่า
จะเรียบเรียงอะไรต่ออะไรที่สะสมอยู่ในหัว
ออกมาอย่างไรถึงจะเป็นที่พอใจ ในตัวเอง
มันคงจะดีถ้ามีเครื่องพิมพ์ที่ต่อตรงจะหัวเรา
แล้วปริ้นออกมาเป็นเรื่องราวทั้งหมด
(จินตนาการของคนขี้เกียจ)
เขียนคราวนี้คงจะยาวหน่อยแล้วก็คงไม่ได้เขียน
วันเดียวเสร็จด้วย แต่อยากให้รู้ถึงความตั้งใจเอาไว้ก่อน
เพื่อความดูดี...
----------------------------------------------------
ชีวิตที่ผ่านมามีอะรเกิดขึ้นแยะเลยตั้งแต่เริ่มทำทีสีท เพิ่งเคยเครียดถึงขั้นนอนไม่หลับ
จิตตกอย่างรุนแรง กังวลและวิตกจริตมากที่สุดก็คราวนี้
นอกจากเรื่องอกหักแล้ว มีครั้งนี้ที่แย่พอๆกัน เหมือน..
ไม่เป็นตัวของตัวเองเลย และก็เพิ่งรู้ว่า ตัวเองออ่นแอแค่ไหน
----------------------------------
หัวข้อที่ทำทีสีท กว่าจะคลอดออกมาอย่างชัดเจนเล่นเอาแทบบ้า
จะว่าไปต้องขอขอบคุณทุกๆคนที่มีส่วนร่วมในการช่วยคิดและวิจารย์ด้วย
ลำพังตัวเราเอง คงจับจนคิดวนไปมาอยู่นั่นแหละ..แก้ไม่หาย
พอมีโจทก์ที่มั่นคงแล้ว ก็เข้าสู่ข้นตอนการทำงานอย่างจริงจังง
ไม่เคยตั้งใจและทำอะไรที่จริงจัวงเท่าครั้งนี้มาก่อนเลย
แม้กระทั่งตอนสอบเอ็นเรายังไม่ตั้งใจขนาดนี้ ..(ถึงได้เอ็นไม่ติด)
ออจากบ้าน ไปถ่ายรูปทุกวัน และก็ไม่ได้สักว่าจะจ้องถ่ายๆๆ
แต่กว่าจะกดชัตเตอร์ลงไปแต่ละรูป ก็ต้องคำนึงถึงสิ่งที่ต้องการจะสื่อก่อน
มันทำให้เราทำงานแบบ มีความหมาย มีระบบการคิดมากขึ้น
มันเหนื่อยมากสำหรับเราเพราะ เราเป้ฯคนไม่มีระบบ แม้กระทั่ง ตอนเรียน
เราก็เผาๆบ้าง ทำแบบไม่ตั้งใจบ้าง งานที่ออกมา ก็ไม่เต็มที่สักเท่าไหร่
แต่คราวนี้ มันเหมือนจุดยิ่งใหญ่ในชีวิตจุดนึง เพราะถ้าเราพลาด
โลกมันไม่แตกหรอก แต่หัวใจเราสิ คงแตกละเอียด (กึ๋ย!)
เมื่องานผ่านแล้ว อะไรๆก็ดูดีขึ้นนะ โดยเฉพาะเรื่องจิตใจ
บางครั้งเราก็กลับมาเห้นตัวเองว่า เรากดดันตัวเองมากเกินไป
เมื่อเริ่มทำความเข้าใจอะไรๆอย่างถ่องแท้และชัดเจนแล้ว
ทุกสิ่งทุกอย่างก็ก็เป้นไปตามธรมชาติ และ สัญชาติญาณ
และผลที่ออกมา ก็เป็น ที่น่ายินดี กับตัวเอง ที่ในที่สุด ก็ผ่านมาได้
ด้วยตัวเอง...
เพื่อน
...คำๆนี้มีบทบาทและความหมายกับชีวิตเราอย่างมาก
เราเคยมีทั้งเพื่อนที่ ดีที่สุด และเพื่อนที่... อย่างได้เรียก
คนเหล่านั้นว่าเพื่อนเลย เอาเป็นว่าเหมือนคนรู้จักที่ทำที
เหมือนเป็นเพื่อนต่อหน้า แต่ลับหลังก็ลอบกัด นินทา คิดร้าย
คำเหล่านี้ไม่ใช่เพื่อนในความคิดของเรา เป็นแค่คนที่หวังอะไร
สักอย่างจากการคบหากัยเราเท่านั้น ในชีวิตเราส่วนใหญ่ก็จะมี
แต่คนอย่างนี้แหละ จะหาเพื่อนที่เป็นเพื่อนจริงๆได้สักกี่คน
เอาถอะ...จะไม่ด่าใคร เพราะคราวนี้จะพูดแต่เรื่องดีๆ...ดีมะ!
ชีวิตมหาวิทยาลัยทำให้เราเข้าใความหมายของคำว่าเพื่อนมากขึ้น
อาจจะเพราะก่อนเข้ามหาลัยเรามีเพื่อนแท้จริงอยู่ไม่กี่คน
เมื่อเราได้เพื่อนกลุ่มใหม่ ที่ไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญ หรือว่าใคร
ข้างบนนั้นกำหนดมาให้เราได้เจอกัน เข้าใจกัน รักกัน..
ในเวลที่สุข สนุกสนาน พวกเราก็ยิ่มไปด้วยกันเสมอ ในเวลาที่ใคร
คนหนึ่ง เจ็บมาจากที่ไหน ใครคนหนึ่ง ร้องไห้ เราก็ปลอบใจและ
ช่วยพยุงกันไปเสมอ...ยิ่งเวลที่ทุกทรมารจากความรัก เวลาที่กูอกหัก
ถูกผู้ชายระยำๆ (มิได้เหมารวม) หักหลัง เฉดหัวทิ้งมา ก็มีพวกมึงนี่แหละ
ที่คอยปลอบกู ทำให้กูหายเศร้า อย่างน้อย ก็ทำให้รู้สึกว่า กูไม่ได้อยู่คนเดียว
ขอเล่า(เหล้า!).. เมือตอนกูอกหักจากเจ้าของร้านอังคารคลับ
ขอบอกว่ากูเสียใจมาก ไม่ใช่แค่เพราะเค๊าไม่รักกู แต่กูเสียใจที่กูรักคนแบบผิดๆ
กูเลือกที่จะให้ทุกสิ่งทุกอย่าง เพราะคิดว่า การให้จะเข้าไปอยู่ในหัวใจคนบางคนได้
แต่ครั้งนั้กูคิดผิด การรักด้วยความดี การรักด้วยการให้อย่างทุ่มเทแบบโง่ๆ มันไม่
สามารถเปลี่ยนแปลงคนบางคนได้จริงๆ.. ความทุกข์ในครั้งนั้น สาหัสมหาศาลมาก
เป็ฯครั้งหนึ่งที่กูมีความคิดควายๆอย่างเช่น อยู่ไปทำไมวะ? ถ้าต้องทุกข์ทรมาร
อย่างไม่สิ้นสุดแบบนี้ แต่ ก็มีพวกมึง ที่คอยให้สติกูเสมอ จำได้มั้ยวันนั้นที่กูประกาศ
อย่างเป็นทางการว่ากูโดนทิ้ง พวกมึงชวนกูไปกินเบียร์ร้านแรก หอแกรนด์ ใจจริง
กูอยากกลับบ้านไปนอนกลืนน้ำตามากกว่า แต่..อยู่หลายคน ดีกว่าอยู่คนเดียว
วันนั้นเราหมดเบียร์ไป3ลังได้ พวกมึงเมากันหมด (แต่กูไม่เมาว่ะ) พวกมึงอาจจะจำ
ไม่ได้และไม่ได้คิดไร แต่กูขอบอกว่า กูประทับใจเมื่อกูมองเห็นพวกมึงเมาหลับไม่รู้เรื่อง
ทั้งๆที่งานเราเยอะมาก และควรกลับบ้านไปทำงานมากกว่า แต่พวกมึงก็ยังอยู่เป็นเพือนกู
พยายามทำให้กูหายเศร้า...(แต่เสือกเมาเอง) ขอบใจมากเพื่อน...
อีกหลายๆครั้ง ที่เรามีเวลาแห่งความสุขด้วยกัน กูอยากจดจำทุกบรรยากาศเอาไว้ แล้วรีไวน์กลับไป
ใหม่ สัมผัสความรุ้สึกตอนนั้นด้วยกันใหม่...
...นอนมองดาวด้วยกัน(กับยุงคอมมานโด)ที่เสม็ด อ่าวลุงดำ ..น่าจะเปลี่ยนชื่อเป็นอ่าวศิลปกำ(และอีกหลายๆเหตุการเกิดขึ้นที่นี่ รักว่ะ)
...ล่องแพที่กาญจน์ ที่กูขาตกร่องในขณะที่พวกมึงเล่นไพ่กันไม่สนใจกูเลย..และเหตุการณ์ สรวิทย์
...Survay of Art ภาคเหนือ เมาแม่งทุกวัน ไม่มีวันไหนที่มองศิลปะได้อย่างเต็มตา..มันโครต
...ทุกๆที่ ที่เราแม่งไปกินเหล้ากัน ทั้งในพื้นที่ (หอ)และนอกพ้นที่ ตามร้านต่างๆที่ได้กิแม่งไปปล่อยของ
...เกาะช้าง ..กูเกือบตาย แต่เป็ฯอะไรที่ เจ๋งว่ะไปอีกนะ
มันเหมือนทุกอย่างผ่านไปเร็วมากๆ 5ปีที่เรารู้จักกัน มันทำให้ชีวิตกูเปลี่ยนไป กูมีความสุข
ยิ่งช่วงที่เราทำทีสีท เราเครียดมากๆ แทบจะบ้า...แต่ก็ได้เพื่อนๆที่คอยปลอบใจเรา ช่วยเหลือเรา
มันทำให้เราเข้าใจแล้วว่าชีวิตนี้ ขอแค่มี ครอบครัวที่ดี งานที่ดี และ เพื่อนที่ดี จริงใจต่อกัน มันก็
perfect เราไม่จำเป้นต้องร่ำรวยหรือหาความสุขจากทางไหนอีก
..ขอบใจจริงๆ ที่อยู่ข้างๆกันเสมอเพื่อนๆ ศิลกำรุน14 เซค2 พวกมึงคือบุคคลมีค่าในชีวิตกู ไม่ว่า
กูจะไปอยู่ที่ไหน มันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงมิตรภาพระหว่าเราได้นะ สัญญา........(ซึ่งว่ะ)
มิตรภาพBrand new (ใหม่)
...ง่วงแล้วว่ะ ตี3ละ ลืมไปว่าเมาอยู่ ไว้มาต่อละกัน คร่อออกกzzZZ
Comments (6)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://acidnan.spaces.live.com/blog/cns!1D569B6AA9FEF537!1055.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
